С.Санбаев прозасының аңыздары, ертегілер мен жырлары оқырмандарың аллюзия ретінде ежелгі ұлы дала дәүіріңе меңзейді. «Ақ аруана» повесі жазушысының айрықша белгісіне айналды, ол «адам мен табиғат» тақырыбына арналған. Шығарманың негізгі мотивтері - бостандық, өткен шақты аңсау, отаңға ұмтылу. Қазақ халқының ұлттық болмысы көбінесе фольклорға негізделіп қалыптасады. «Адам мен табиғат» проблемасың жазушы жер жүзі тұрғындарының әлем және қоршаулы орта алдындағы жауапкершілігін арттыру тұрғысынан шешеді. Автор трагедияны қарапайым үй шаруашылығының аясында мифологизм, психологиялық астары арқылы күшейтеді. Сюжеттің бас кейіпкері Мырзағалидың сәтсіздіктері ежелгі және ұлы көшпенділер мәдениетінің, тәңіршіліктің біртіндеп құлдырауының салдары ретінде қабылданады. Жазушы даланың өмірі бір отбасының тағдыры арқылы бейнелейді. Осы көркемдік тәсіл жазушысының ерекшелігіне айналады. Көшпелілер мәдениетіндегі жеке адамның жалғыздығына, қоршаған орта, табиғат, өмір сүру жағдайы мен дала шексіздігі себебші болып табылады, бұл «адам мен ғарыш» проблемасы ХХІ ғасырда да өзекті.