Бұл мақала сағыныш мотивін және қазіргі орыс тілді әдебиеттегі Қазақстанның нақты көркемдік бейнесін зерттейді. Ол жад пен эмоционалды тәжірибе объективі арқылы туған жерді қайталанбас қабылдауды көрсететін Светлана Фельденің әңгімелеріне бағытталған. Оның прозасында Қазақстан жоғалған мәдени ортамен рухани байланысты сақтайтын естеліктер кеңістігі ретінде берілген. Топонимикалық сілтемелер мен сезімдік бейнелер – иістер, дәмдер, дыбыстар талданады, есте сақтау медиаторы қызметін атқарып, елдің тұтас көркем бейнесін құрайды. Зерттеудің әдіснамалық негізі құрылымдық және психоаналитикалық көзқарас болып табылады, бұл ностальгияны көші-қон және мәдени үзіліс жағдайында жеке және ұжымдық бірегейлікті сақтау механизмі ретінде қарастыруға мүмкіндік береді. Бұл жұмыстың ғылыми жаңалығы Светлана Фельде прозасындағы сағыныш поэтикасын қазіргі орыс тілді әдебиеттегі қазақстандық мәтіндер контекстінде алғаш рет егжей-тегжейлі қарастыруында. Алынған нәтижелер оның шығармаларындағы Қазақстан бейнесі мәдени сананың жеке және ұлттық деңгейлерін біріктіретін «есте сақтау үйінің» символдық мәніне ие болады деген қорытынды жасауға мүмкіндік береді.